Zomaar wat stof tot nadenken

Kijk eens naar een zorgplan. Wat staat erin? In en uit bed, douchen, eten… misschien de breiclub op donderdag. Maar wat als we dat zorgplan eens helemaal leeg zouden maken? Laten we ervan uitgaan dat mevrouw Pieterse heus wel uit bed wordt gehaald door Gerda en uiteindelijk fris gewassen aan het ontbijt verschijnt. Maar wat als we in het zorgplan niet alleen opschrijven  wat  er gebeurt, maar vooral  wat iemand nodig heeft  om zich mens te voelen? Wat zet iemand in zijn krach

Op veel afdelingen hangt een schuifbord met namen. Personeel schuift bij binnenkomst hun naam naar 'aanwezig' en aan het eind van de dienst weer naar 'afwezig'. Overzichtelijk. Handig. Voor ons, ja. Maar stel je eens voor dat je dementie hebt. Mogelijke vragen die iemand met dementie kan hebben bij zo’n bord. Wie zijn al deze mensen? Moet ik die mensen kennen? Waarom staat mijn naam er niet bij? Ben ik vergeten? Ben ik te laat voor iets? Ben ik op school? Is dit een soort wer

Onrust bij mensen met dementie zien we vaak als "probleemgedrag", maar in werkelijkheid is het meestal een uiting van een onvervulde behoefte. Daarom is het zo belangrijk dat we eerst goed kijken waaróm iemand onrustig is, voordat we meteen handelen. Want dat is wat we vaak (te snel) doen: denken in oplossingen. We willen het gedrag stoppen, de rust terugbrengen – begrijpelijk, zeker in een drukke dienst met meerdere bewoners. Maar onrust vraagt niet om een snelle oplossing,

Voor veel mensen is een hotel het toppunt van ontspanning: 🕗 Je wordt gewekt op jouw tijd 🚿 Je doucht, kleedt je aan ☕ Iemand wijst je de weg naar de lobby voor een kop koffie of ontbijt 🧺 Je bed wordt opgemaakt, de was meegenomen 🍳 Het ontbijt biedt volop keuze – extra koffie? Geen probleem 📋 In de lobby hangt een activiteitenbord, maar je mag ook gewoon niks doen 🛎️ Medewerkers komen regelmatig langs om te vragen of alles naar wens is 🍽️ En ’s middags word je eraan h

Ik zit op een willekeurige locatie. Het is rond half één. Tien bewoners zitten aan tafel, klaar voor de lunch. Twee zusters en een stagiaire lopen heen en weer. Brood, beleg, servies, drinken. Ze dekken, smeren, schenken in. “Heb je ook jam?” vraagt iemand. “Ik heb nog geen vork,” zegt een ander. Ik denk: is dit hoe het zou moeten gaan? Buiten dat je je kunt afvragen of het goed is voor ouderen om zo weinig te bewegen en niet meer mee te doen, is dit ook iets om over na te de

Te vaak zie je zorgplannen waarin alle zorgtaken keurig benoemd zijn, met daarbij een vaag doel (“stabiliseren”, “accepteren”) en een nog vagere actie: observeren. Maar wat observeer je dan eigenlijk? En belangrijker: wat doe je vervolgens met die observatie? Observeren zonder handelen is wachten op achteruitgang. En die achteruitgang kennen we al — die hoort bij het ziektebeeld. Durf jij het zorgplan anders te gebruiken? Niet beschrijven wat er misgaat, maar vormgeven wat wé

We kennen allemaal de uitspraak “de lamme helpt de blinde.” Oorspronkelijk betekent die uitdrukking dat twee mensen elkaar proberen te helpen, maar de hulp niet tot een oplossing leidt of zelfs averechts werkt. Ik vind dat het er helemaal niet toe doet of de hulp het doel heeft bereikt. Het gaat erom dat iemand de ruimte krijgt om, als “lamme”, een “blinde” te helpen. Dat je iets kunt betekenen. Dat je ertoe doet. De waarde zit niet in het resultaat, maar in het gedaan mogen

Vervolg op het zorgplan met welzijnsbril....Is jouw zorgplan dementievriendelijk? In mijn vorige post hadden we het over de welzijnsbril: kijken naar zorg vanuit lichamelijke gezondheid, emotionele balans, sociale verbondenheid en zingeving. Maar er is nóg een laag die vaak ontbreekt in zorgplannen: Sluit het zorgplan écht aan bij het ziektebeeld dementie? Te vaak zie je zorgplannen waarin alle zorgtaken keurig benoemd zijn, met daarbij een vaag doel (“stabiliseren”, “accepte

Volgens de Dikke Van Dale is welzijn “de toestand waarbij het je aan niets ontbreekt en waarbij je je prettig voelt.” Dat klinkt simpel, maar het raakt meteen de kern: welzijn is persoonlijk. Wat iemand nodig heeft om zich prettig te voelen, verschilt per mens — zeker bij mensen die kwetsbaar zijn of leven met dementie. AI beschrijft welzijn als “een positieve staat van zijn, waarbij fysieke, mentale en sociale balans centraal staat, en waarin iemand zinvolle activiteiten ka