20 DOELEN, 16 TABBLADEN, en heel veel VINKJES.
- samenactiefencreat
- 3 mrt
- 2 minuten om te lezen
Maar wat observeer je dan eigenlijk?
En belangrijker: wat doe je vervolgens met die observatie?
Observeren zonder handelen is wachten op achteruitgang.
En die achteruitgang kennen we al — die hoort bij het ziektebeeld.
Durf jij het zorgplan anders te gebruiken?
Niet beschrijven wat er misgaat, maar vormgeven wat wél mogelijk is.
Niet blijven hangen in observeren, maar doen, aanbieden, herhalen, ondersteunen.
Niet twintig doelen naast elkaar zetten, maar kiezen waar je samen vandaag écht aan werkt.
Zo ontstaat een zorgplan waarin jij en je bewoner SAMEN bouwen aan kleine successen.
Waarin iemand kan ervaren:
“Ik kan dit. Ik doe ertoe. Ik ben niet alleen.”
Dit vraagt om een andere manier van werken:
Een probleem is er om opgelost te worden.
Een doel is iets waar je naartoe wilt.
En een actie… dat betekent doen.
Ga iets dóén om het probleem te verminderen.
Want benoemen alleen, verandert niets.
Maar samen met je bewoner, de familie, de buurvrouw of wie er maar betrokken is, kun je wél stappen zetten.
En laat één ding duidelijk zijn:
Het gaat er niet om dat alles weer opnieuw of nog anders beschreven moet worden in het zorgplan.
Nee — het zorgplan mag juist leeg blijven, met alleen daarin wat er écht toe doet:
Dat waar je samen aan gaat werken. Dat waar vandaag verschil mee gemaakt kan worden.
En hoor je jezelf nu denken: “Mag dat wel?”
Ja. Binnen de wettelijke kaders is er ruimte om het zorgplan op een andere manier te gebruiken dan je gewend bent.
Maar dat vraagt wél iets van jou:
Opmerkingen